Fluisterkunde I – Macht

Al een tijdje voel ik de enorme behoefte om te fluisteren. Te vertragen en de wereld zachtjes te benaderen. En opeens weet ik waarom.

De wereld schreeuwt. Links, rechts, boven, onder – overal heerst lawaai. Het geluid van urgentie, herrie voor verandering, de roep om actie. Hier en nu!

In dat lawaai is het bijna onmogelijk jezelf nog te horen. Reageren op die urgentie is nauwelijks te weerstaan. Kijk een aflevering van Tegenlicht, kijk een talkshow waar de zoveelste expert aan tafel zit, lees de tweet van ervaringsdeskundige X en reageer!

Na een goed geplaatste retweet of een rake quote waarin we aandringen op een ander leven en op anders zijn gaan we tevreden naar bed. Om de volgende dag vol goede bedoelingen, met een hoofd vol veranderkunde, voort te gaan op de oude voet.

Vijfennegentig procent van ons gedrag gaat op de automatische piloot. Daarom is die geniale uitspraak een dag later niet genoeg voor verandering. Van onze wilskracht alleen hoeven we het ook niet te hebben, daar hebben we maar een beperkte hoeveelheid van.

Zo overschatten we onze macht, onze vrije keuzekracht.

Fluisterkunde II – Tijd

Begrijp me niet verkeerd: we hébben wel macht en een vrije keuze, maar niet ‘instant’. We moet er zelf aan bouwen, de kaders scheppen die het makkelijker maken om daadwerkelijk te doen wat we een goed idee vinden. Zo maakt bijvoorbeeld een kleine afstand tussen werk en huis het vanzelfsprekender dat je op de fiets gaat. Of, als je minder wil koken zou je pannen weg kunnen doen.

Voordat je nu je auto weg doet, je keuken afbreekt en je baan opzegt…

Probeer even niets. Sta even stil. Weet jij in het lawaai van alledag nog wat je wilt? Kan jij jezelf nog horen?

Zeker, ik besef heel goed hoe zweverig dit klinkt, hoe enorm van de geitenwollen sok. Maar dat is dan maar zo. De tijd nemen is de enige sleutel voor uitzonderlijke, persoonlijke antwoorden en een begin van meer macht over jouw actiekracht. Want waar een wil is, is een weg. Zoek daarom eerst de wil en bouw daarna aan de weg.

Fluisterkunde III – Vragen

Onderzoeken wat je echt wilt is zoeken naar de essentie van dingen. Daarvoor moet je doorvragen bij jezelf. Zoals iedere goede ontwerper doet: het zoeken naar de vraag achter de vraag.

Dat wil zeggen: je zult moeten onderzoeken waarom je iets precies wilt. Misschien ben je gewoon uitgekeken op je eigen repertoire aan gerechten en is de oplossing eerder een kookcursus dan je pannen weg doen.

En misschien weet je het gewoon even niet, dienen de antwoorden zich niet direct aan. Zie het als een cadeau, het wil zeggen dat je iets op het spoor bent dat niet vanzelfsprekend is.

Fluisterkunde IV – Iets nieuws

Er schuilt een enorme kracht in ‘het niet weten’. Daarin zit het zoeken, zit de ruimte voor het vinden van een nieuw antwoord, een eigen antwoord. Stilstaan in twijfel is ook stilstaan in verwachting van iets nieuws, iets wat er nog niet is.

Zou het vooral aan kunstenaars voorbehouden zijn om daarin te wandelen en vervolgens te komen met een verrassende actie, een absurd beeld, een zinnenprikkelende ervaring? Of moeten gewoon meer mensen de tijd nemen, stil durven zijn, dromen van wat je wél wilt… hoe absurdistisch die wens misschien ook is.

Fluisterkunde V – Route

Vroeg of laat krijg je een ingeving, het begin van een idee, van een richting. Geen compleet plaatje, meer een gevoel, een aanwijzing voor de start van iets nieuws.

Wat doe je op dat moment?

Maak géén plan. Geen roeptoeterig kijk-mij-het-nou-allemaal-anders-aanpakken-concept, maar begin klein door bescheiden te zoeken. Geef gerust toe dat je niet weet hoe, onderzoek wat je wilt en schep de kaders waarbinnen dat kan lukken. Schuifel, stap voor stap, kijk of je op koers bent, om steeds weer bij te sturen.

Zo volg je geen weg, geen uitgestippeld plan, maar meer een nog uit te zoeken route. Met koers, maar zonder pad.

Fluisterkunde VI – Slot

Alles wordt anders? In het geroep, geschreeuw en gereageer hoeven we van onszelf niet veel te verwachten. Misschien, als we de ontwerpers in onszelf de kans geven, als we stil zijn en proberen te luisteren… misschien kunnen we dan de toekomst een andere kant op fluisteren.

Lees hier alle blogs van Maartje ter Veen.

Dit blog is ook te lezen op de website van Platform Gras