Stefan Nieuwenhuis schrijft een gedicht over een plek waar hij toevallig is beland. Een fotograaf maakt, zonder het gedicht te kennen, een foto van de plek op basis van de opgegeven GPS-coördinaten. Deze keer is het beeld van Ruben van Vliet.

Het is de combinatie daar ben ik nu wel achter

van het ruige scheppen van zand en het gravenmet het snoepkleurige water dat vlakbij roerlooszich onttrekt aan alles waarmee we bezig zijn

staar diep in het blauwe dan horen wehet snorren van de gravers en de wagens ginder

waar het wit is als strand en het gonstalsof er straks per ongeluk een stop wordt geraakteen kraantje onder de gronddat de dieplepels op rupsbanden even stoppendit hele ding hier leegloopt

zo voelt hetmeer kan ik er niet van maken

Wij willen onze journalistiek zo open mogelijk houden omdat we onze liefde voor het Noorden graag met iedereen delen. Om deze onafhankelijke journalistiek mogelijk te maken, investeren wij veel tijd. Wij hebben lezers nodig om dit te kunnen blijven doen. Voor slechts 43,50 per jaar kun je ons steunen en krijg je vier keer per jaar ons tijdschrift opgestuurd.