Ruim tien jaar geleden verscheen de eerste aflevering van Los Dorp in Noorderbreedte. Jongeren vertelden daarin over het dorp waar ze opgroeiden en wat ze van de toekomst verwachtten. In Terug naar Los Dorp kijken we hoe het hun is vergaan.
In de trein terug vanuit Lelystad waar Bert Kort (29)
met zijn jonge gezin sinds april van dit jaar woont, geurt mijn tas nog na. Van
de kersverse notenkoek die ik de dag tevoren in zijn oude woonplaats Bierum
speciaal voor hem ben gaan kopen. Koek van bakker Olinga die ook dit jaar
volgens de vakjury weer de beste ontbijtkoek van Groningen en Drenthe bakt.
‘Bedankt voor de koek. Ruikt het huis nog een week
lang naar Bierum!! Doet me er meteen aan denken hoe ik in het eerste jaar dat
ik aan de Universiteit Twente Civiele Techniek en Management studeerde, nog
ieder weekend naar mijn ouders in Bierum ging. Om op zaterdag bij mijn
favoriete boeren, Veenkamp en Biemond te werken. Zelfs in de vakanties hielp ik
bij de oogst van uien en pootaardappelen. Maar na verloop van tijd werd het …
Ruim tien jaar geleden verscheen de eerste aflevering van Los Dorp in Noorderbreedte. Jongeren vertelden daarin over het dorp waar ze opgroeiden en wat ze van de toekomst verwachtten. In Terug naar Los Dorp kijken we hoe het hun is vergaan.
In de trein terug vanuit Lelystad waar Bert Kort (29)
met zijn jonge gezin sinds april van dit jaar woont, geurt mijn tas nog na. Van
de kersverse notenkoek die ik de dag tevoren in zijn oude woonplaats Bierum
speciaal voor hem ben gaan kopen. Koek van bakker Olinga die ook dit jaar
volgens de vakjury weer de beste ontbijtkoek van Groningen en Drenthe bakt.
‘Bedankt voor de koek. Ruikt het huis nog een week
lang naar Bierum!! Doet me er meteen aan denken hoe ik in het eerste jaar dat
ik aan de Universiteit Twente Civiele Techniek en Management studeerde, nog
ieder weekend naar mijn ouders in Bierum ging. Om op zaterdag bij mijn
favoriete boeren, Veenkamp en Biemond te werken. Zelfs in de vakanties hielp ik
bij de oogst van uien en pootaardappelen. Maar na verloop van tijd werd het één
keer in de drie weken en nu kom ik nog maar een of twee keer per jaar. Niet
meer om te werken, maar om wat bij te kletsen.
Aan dat weekendritme kwam abrupt een einde toen ik
in het derde jaar van mijn studie voor zeven maanden naar Kenia ging. Ik deed
daar veldwerk voor een ngo, de Westerveld Conservation Trust. We brachten het
stroomgebied van de Voi River in kaart om een betere greep op de
waterhuishouding te krijgen. In dat gebied ten noorden van de Kilimanjaro, dat
voor een deel waterrijk is, is de bodemerosie groot. De bewoners hakken de
bomen om aan brandhout te komen. Bij regens ontstaan gigantische geulen
waardoor de vruchtbare teelaardelaag wegspoelt.
Wij maakten analyses van de bodemgesteldheid, het
watersysteem en hielden interviews om erachter te komen hoe we het beste konden
helpen. In het berggebied heb je nog wel iets van waterbeheersing door de
terraslandbouw, maar de bevolkingsdruk daar is te hoog. In het droge
savannegebied wonen boeren met beperkte landbouwkennis en heerst er gebrek aan
water. Vanuit het goedgeregelde Groningen gezien, was het de wereld op zijn
kop.
En nu is datzelfde Groningen getroffen door een
reeks van aardbevingen. Mijn ouders wonen in een huis met betonelementen, maar
ook zij hebben schade. Daar waar de kalkzandsteen tegen het beton is gemetseld,
scheurt die precies langs het beton. Een stuk stuc viel op een dag achter de
bank ineens uit de muur. Mijn tante in Uithuizermeeden is inmiddels op zolder
gaan wonen omdat de benedenverdieping intensief moet worden hersteld. Haar oude
herenhuis ziet er behoorlijk gehavend uit. Wat me meer zorgen baart, bij een
dikke klap kukelt bij al die bakstenen gebouwen de gevel eruit. Nu spreken we
nog maar van herstel. Ik hoor veel te weinig over wat men aan de fundamenten
van al die huizen wil doen om die aardbevingsbestendig te maken.
We wonen nu een halfjaar in Lelystad. Ik woon zo
dichter bij mijn werk. En voor mijn vrouw Petra blijft het haalbaar om haar
baan bij de Veiligheidsregio Twente te houden nu Norah is geboren.
Ik kon na mijn studieperiode en anderhalf jaar
traineeschap in 2013 in vaste dienst bij Rijkswaterstaat komen en in het
Watermanagementcentrum aan de slag. Petra komt uit Barneveld. Dat ligt op de
grens van polder en bos. De eerste keer dat ik daar was, riep ik: “Waar is hier
het platteland?” Boerderij stond naast boerderij gepropt! Ik leerde haar op de universiteit kennen bij
de christelijke studentenvereniging RSK. Wij geloven heel bewust. Een waterscheiding is voor ons: 13 september
2013. Toen werd onze dochter Norah geboren. Eleonorah betekent “Licht van God”.
Ze is nu ruim een jaar en zegt al wat woordjes. Het zesde was: ‘Amen’, maar dan
grappig genoeg ingeslikt op zijn Gronings. “Am’n”!’
