Traan III – Jannes Houkes

Ze hadden geen woorden. Niemand had woorden. De buren en de familie probeerden ze wel te vinden. ‘Flink zijn,’ zeiden ze dan tegen Anne en Theunis. ‘Flink zijn en schouders eronder.’ Even later zeiden ze het anders; dat ze hun kop óp moesten houden, dat ze er vast overheen zouden komen.

Het zoontje van Anne en Theunis was vermoord. Voor eeuwig zou hij zeven blijven. Op een zaterdag in juni 1952 speelde Jannes net als alle kinderen in Veenhuizen buiten. Hij kwam zijn moeder om een doos vragen. ‘Voor een vogeltje,’ zou Anne later zeggen, toen ze negentig was en in haar Daf naar begraafplaats Het Vierde Gesticht was gereden, zoals ze er vijfenvijftig jaar lang ontelbare keren naartoe was gereden, iedere zondagmiddag, eerst op de fiets met de rest van haar gezin…

Wij willen onze journalistiek zo open mogelijk houden omdat we onze liefde voor het Noorden graag met iedereen delen. Om deze onafhankelijke journalistiek mogelijk te maken, investeren wij veel tijd. Wij hebben lezers nodig om dit te kunnen blijven doen. Voor slechts 43,50 per jaar kun je ons steunen en krijg je vier keer per jaar ons tijdschrift opgestuurd.