In de canon van het Hollandse waterlandschap hoort, naast de rivier, het meer en het kanaal, ook het dorpsijsbaantje. Deze tijdelijke seizoensplas ligt aan de rand van het dorp of ergens afgelegen in de polder, wachtend op schaatsbaar ijs. We gingen op pad om te kijken hoezeer de ondergelopen landjes het winterbeeld van de dorpen bepalen.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw bezong de plezierdichter Drs. P de treurnis van het almaar wachten op de volgende Elfstedentocht met de volgende versregels: Nu ben ik minder onvermoeibaar / Mijn schaatsen zijn verkocht / En dan, het water blijft maar vloeibaar / O, mijn Elfstedentocht

Waar weemoed en verlangen naar de tocht aller tochten speelt bij een hele natie, staan de onbevroren ijsbaantjes symbool voor hetzelfde sentiment bij dorps…

Wij willen onze journalistiek zo open mogelijk houden omdat we onze liefde voor het Noorden graag met iedereen delen. Maar om deze onafhankelijke journalistiek mogelijk te maken, investeren wij veel tijd en geld. Wij hebben onze lezers nodig om dit te kunnen blijven doen. Voor slechts 43,50 per jaar kun je ons steunen en krijg je 5 keer per jaar ons tijdschrift opgestuurd.