Negen jaar wachten of je ooit een verblijfsvergunning krijgt. Hoe kun je dat overleven? Lees de roman van de Irakese ingenieur Al Galidi. Hij maakte het mee en schrijft goed – echt mooie taal. Hij vertelt over gebeurtenissen in het dagelijkse leven van een asielzoeker. Zijn toon is soms ronduit licht waardoor hij de lezer door loodzware thema’s weet te loodsen.
Al Galidi neemt je in dit boek mee naar een asielzoekerscentrum waar vele wachtenden – eindeloos lang wachtenden – naast elkaar bestaan. Tot dadeloosheid gedwongen, moedeloos, angstig en treurig een uitweg zoekend, maar ook dwars, ontsnappend, vindingrijk opboksend tegen de regels, of doelbewust op zoek naar kansen om ertussendoor te sneaken. Soms kwaadwillend, soms goedwillend en alle gradaties daartussenin.

 

Dit boek raad ik iedereen aan omdat het zo’n scherp beeld schetst van ons, degenen waar deze asielzoekers een thuis zoeken. Wij Nederlanders, ik Hollander van vlees en bloed: wij zijn van de regels, en dan vooral van de naleving van regels. Hij tekent dat knap. Afgezien van evidente gruwelijkheden waar je uitsluitend afschuw bij voelt, herken je gaandeweg steeds scherper: ja, zo doen wij dat, zo zijn wij. En met schrik: dat doe ik ook. Begrip en schaamte wisselen elkaar af. Onbehagen en ongemak overheersen. Niet dat Al Galidi me dat opdringt. Hij beschrijft het mild. De spiegel is loepzuiver. Ja, zo zijn wij; ik ook.
PS

‘Hou het kort’, zo leerde Al Galidi de Nederlandse volksaard kennen. Voor ongeduldigen en mensen die onze taal (nog) niet machtig zijn, maakte hij een verkorte versie.
PS 2

Er komt een theatervoorstelling van. Op wat we doen.nl (https://watwedoen.nl/project/hoe-ik-talent-voor-het-leven-kreeg/) kun je alvast kaarten kopen.

 

Vorige week tipte Liesbeth van de Wetering het boek Grand hotel Europa.