Ooit kreeg ik De architectuur van het geluk van opdrachtgevers na de oplevering van hun woonhuis. Alain de Botton stelt daarin: ‘We kunnen het pad negeren dat een landschapsarchitect voor ons heeft aangelegd om in plaats daarvan zelf een korter weggetje te zoeken.’ Dat spreekt mij zeer aan. De Botton poneert ook: ‘Architectuur schiet niet alleen tekort als waarborg voor geluk, je kunt architecten ook nog aanrekenen dat ze geen heilzame invloed hebben op het karakter van degenen die in een huis wonen.’

 

Hoe ziet een mooi gebouw er eigenlijk uit? Een goed ontwerp en smaakvolle inrichting kunnen wel degelijk ons gevoel beïnvloeden, ondanks onze grote onderlinge (culturele) verschillen. Kan een prachtige omgeving ons gelukkiger maken?

Bij de bouw van huizen of wijken wordt tegenwoordig wel erg veel gedacht in ‘concepten’ en ‘kunstopvattingen’. Mag de gebouwde omgeving ook gewoon mooi zijn? En in harmonie met de omgeving ontworpen zodat sporen uit het verleden zichtbaar blijven? Een plek van herkenning en welbevinden waarin de gelaagdheid van de tijd ons geheugen stimuleert? Inderdaad, een mooi gebouw in een fraaie omgeving, daarvan kan ik gelukkig worden.