Ik ben een man van de wereld. Werkelijk waar. Dat zeg ik niet alleen, nee, dat zei mijn makelaar me laatst ook nog. Kijk, ik heb voor mijn gevoel overal geleefd, voel me overal thuis. En toch kan ik met de beste wil van de wereld niet meer terughalen waarom ik er ooit voor heb gekozen om uitgerekend hier te gaan wonen. Van de stad naar een stukje dorpsuitbreiding op twintig minuten van het centrum. Het moet de beloofde rust en algehele zaligheid zijn geweest, vermoed ik. Met dat soort woorden trokken ze je in de jaren tachtig nog over de streep. In de stad had je geouwehoer met krakers, voetbalsupporters en wijken waar je niet wilde wonen. En in de stad mengden de mensen te snel en te veel. De stad was angstig, onoverzichtelijk en hield mensen in het ongewisse. Tja, dan is zo’n dorp dat…

Wij willen onze journalistiek zo open mogelijk houden omdat we onze liefde voor het Noorden graag met iedereen delen. Maar om deze onafhankelijke journalistiek mogelijk te maken, investeren wij veel tijd en geld. Wij hebben onze lezers nodig om dit te kunnen blijven doen. Voor slechts 43,50 per jaar kun je ons steunen en krijg je 5 keer per jaar ons tijdschrift opgestuurd.

Trefwoorden