O oit reed Arjen Boerstra (1967) veertien dagen lang met tien verweerde tegels in zijn bestelauto rond. Hij had die met een spade uit een tegelpaadje nabij zijn ouderlijk huis in Heerenveen gehaald en er vervolgens tien nieuwe voor in de plaats gelegd.
‘Als ik over dat pad liep, beving me vaak een gevoel van verlies’, vertelt de beeldend kunstenaar. ‘Dat had ermee te maken dat alles voorbijgaat. Op dat stoepje had de tijd geen vat gekregen.’ Hij hoopte dat de oude tegels meenemen hem ‘op ideeën zou brengen. Dat het me zou verzoenen met wat tijd doet, zoiets.’ Het inzicht waarop Boerstra wachtte, bleef uit. Wel werd hij toenemend geplaagd door de gedachte dat zijn ingreep onoorbaar was. ‘Alsof ik iets had aangetast. Toen heb ik die tegels teruggelegd.’

Het bovenstaande legde hij …

Wij willen onze journalistiek zo open mogelijk houden omdat we onze liefde voor het Noorden graag met iedereen delen. Om deze onafhankelijke journalistiek mogelijk te maken, investeren wij veel tijd. Wij hebben lezers nodig om dit te kunnen blijven doen. Voor slechts 43,50 per jaar kun je ons steunen en krijg je vier keer per jaar ons tijdschrift opgestuurd.

Trefwoorden