Een eeuw geleden werkte bijna iedere plattelandsbewoner aan de verbouw van voedsel. Mensen kenden de kringloop van de mest die de akkers voedt en snapten dat de boer het ene jaar vlas, dan klaver of aardappelen verbouwde om de natuurlijke voedingsstoffen optimaal te benutten. Nu mineralen uit de fabriek komen en er amper mensen nodig zijn om het werk op het land te doen, ziet ons landschap er veel minder prozaïsch uit: rechte, strakke weides en akkers – zonder sloot of boom – leveren het meeste rendement. De wetten van de wereldmarkt domineren onze leefomgeving. Daarom staan de pasgeboren kalveren buiten de stal apart van hun moeder die haar melk moet leveren aan de Chinese markt.
Na de Tweede Wereldoorlog hesen we boeren nog op het schild: zij zorgden immers voor ons voedsel. Maar die …

Wij willen onze journalistiek zo open mogelijk houden omdat we onze liefde voor het Noorden graag met iedereen delen. Om deze onafhankelijke journalistiek mogelijk te maken, investeren wij veel tijd. Wij hebben lezers nodig om dit te kunnen blijven doen. Voor slechts 43,50 per jaar kun je ons steunen en krijg je vier keer per jaar ons tijdschrift opgestuurd.