Het is waardevol om af en toe ergens te zijn waar het anders is dan thuis. Je eigen perspectief bepaalt hoe je je omgeving ziet. Van dat perspectief word je je bewust als je ergens komt waar andere uitgangspunten gelden, waar mensen anders omgaan met de ruimte.

Voor een dienstreis was ik in Wit-Rusland. Onze delegatie woonde het 1000-jarig bestaan van de stad Brest bij. Onderweg van Minsk naar Brest passeerden we een torenhoge stalen bizon. Het teken dat we het oblast Brest, de zuidwestelijke regio van het land, binnenreden.

Tijdens de feestelijke ceremonie viel mij de rol van de bizon opnieuw op. Zangeressen brachten een ode aan het oerbos Bialaviezskaja Pusca, met haar ongerepte natuur en groot wild. Het lied werd gebracht op een gigantisch podium, ondersteund door een choreografie, perfect uitgevoerd door tientallen balletdansers. Een groot videoscherm op de achtergrond toonde de bizon in het wild. Ik interpreteerde het als een symbool van kracht en trots, dat de liefde voor het vaderland belichaamt.

In een stad als Brest is alles groots opgezet, met brede boulevards en hoge gebouwen. Wonen in torenhoge ‘Sovjet’-flats is voor het gros van de bevolking de normaalste zaak van de wereld. Niemand loopt er ooit door een rood stoplicht. Heel anders dan bij ons op het Drentse platteland, waar je kunt wegkijken en ik me vrij voel door de ruimte om me heen.

Op de terugweg, in het vliegtuig van Minsk naar Amsterdam, dacht ik na over de verweving tussen landschap en identiteit. In Brest bezingt men de schoonheid van Bialaviezskaja Pusca, maar doet Drenthe niet iets vergelijkbaars met de campagne ‘ontdek Oerdrenthe’? Ondanks dat wij niet eens echte oernatuur hebben.

Deze zomer zag ik in Nieuw-Buinen het theaterspektakel Mammoet, dat perfect past in de profilering van Drenthe als oerprovincie. Ook wij gebruiken dus iconen uit de natuur. Je zou kunnen zeggen dat deze mammoet onze bizon is, hoewel de maatschappijkritische invalshoek van het theaterstuk in Wit-Rusland ondenkbaar zou zijn. Het is ook voor ons een manier om de verbinding te maken met de geschiedenis die zich afspeelde in het landschap om ons heen. Het is maar net vanuit welk perspectief je het bekijkt.