Erwin de Vries maakt muziek in het Gronings. Twee à drie keer per week staat hij op blote voeten op het podium en zingt over de eigenaardigheden van — en zijn liefde voor — de provincie.
Dat grote huis in Wildervank waar ze verliefd op werden. Ze dachten dat ze het zich niet konden permitteren. Maar sinds tweeënhalf jaar woont Erwin de Vries (54) er toch met zijn gezin. De roodharige zanger laat de enorme tuin zien, bewondert de bomen die er staan alsof hij ze voor het eerst opmerkt.
In Wildervank was plek zat voor een thuisstudio. Het nieuwste album dat vorige maand verscheen, Trauma in de Weeldenis, is er in de grondverf gezet. ‘In dit hok kan ik lekker mijn ei kwijt. En als ik me comfortabel voel, presteer ik het best.’ Comfortabel voelen, dat is ook de achterliggende gedachte bij zijn handelsmerk: optreden op blote voeten. ‘Ik vind snel dingen beknellend. Zeker schoenen. Ik heb heel grote voeten, maat 49. Als ik vroeger schoenen kocht, waren ze altijd te klein. …
Erwin de Vries maakt muziek in het Gronings. Twee à drie keer per week staat hij op blote voeten op het podium en zingt over de eigenaardigheden van — en zijn liefde voor — de provincie.
Dat grote huis in Wildervank waar ze verliefd op werden. Ze dachten dat ze het zich niet konden permitteren. Maar sinds tweeënhalf jaar woont Erwin de Vries (54) er toch met zijn gezin. De roodharige zanger laat de enorme tuin zien, bewondert de bomen die er staan alsof hij ze voor het eerst opmerkt.
In Wildervank was plek zat voor een thuisstudio. Het nieuwste album dat vorige maand verscheen, Trauma in de Weeldenis, is er in de grondverf gezet. ‘In dit hok kan ik lekker mijn ei kwijt. En als ik me comfortabel voel, presteer ik het best.’ Comfortabel voelen, dat is ook de achterliggende gedachte bij zijn handelsmerk: optreden op blote voeten. ‘Ik vind snel dingen beknellend. Zeker schoenen. Ik heb heel grote voeten, maat 49. Als ik vroeger schoenen kocht, waren ze altijd te klein. Altijd pijn aan mijn tenen. Dus die schoenen gingen snel uit en dat heb ik zo gehouden.’ Hij stond ook eens blootvoets te zingen voor de koning en de koningin. Daar had hij wel eerst toestemming voor gevraagd. En gekregen.
De Vries is opgeleid tot psychiatrisch verpleegkundige en werkte lang in dat vak. Tegenwoordig staat hij een aantal uren per week namens de gemeente Midden-Groningen inwoners bij van wie het huis versterkt wordt. Maar in de eerste plaats noemt hij zichzelf ‘maker’ en ‘createur’. Dat vindt hij betere termen dan ‘streektaalzanger’, zoals ze hem ook wel aanduiden. Logisch, De Vries zingt in het Gronings, met een kenmerkend rauw stemgeluid. ‘Het Gronings, dat hoort bij mijn roots. Mijn leeftijdsgenoten in bandjes gingen allemaal in het Engels zingen. Maar de Engelse taal staat heel ver bij mij vandaan. Ik ben ook niet gevoelig voor trends.’
Als kind stond hij al tussen de schuifdeuren. Zingen op verjaardagen, André van Duin nadoen, twee rollen in de schoolmusical. Later was Erwin de motor van de band Deheleboel, die uit elkaar viel toen bleek dat hij serieuzer en ambitieuzer was dan de rest. Nu laat hij zich begeleiden door aan het conservatorium geschoolde musici. Een drummer, een toetsenist en een gitarist.
Niet alleen zíngt hij in het Gronings, ook de onderwerpen zijn doorgaans afkomstig uit de omgeving. Denk aan de ballad ‘De polder’, of het ‘Widde hoeske leutje Ulsda’, over de hoerenkast in Klein-Ulsda. Het pand gaat frappant genoeg eerdaags weer open als seksclub. Maar vijf jaar geleden stond het te koop. Om de makelaar te helpen het perceel te slijten, zong De Vries zijn lied erover voor de deur. Lachend: ‘Dat leek me heel leuk. Ik was er nooit eerder geweest.’
In 2000 werd De Vries getroffen door de ernstige ziekte Guillain-Barré. Hij lag drie maanden in het ziekenhuis, revalideerde vervolgens drie maanden in Beatrixoord en herstelde zo goed als volledig. Anno 2025 treedt hij twee of drie keer per week op in theaters, dorpshuizen of privé bij mensen thuis.
Hij ervaart het als een luxe. ‘Waar ik nu sta, dat ik zo mijn ding mag doen. Niet iedereen heeft dat geluk. Ook al is het wel hard werken, ik werk me de pleuris. Ik blijf ook steeds op zoek naar vernieuwing en inspiratie, naar iets dat mensen nog niet hebben gehoord. Als je al dertig jaar bezig bent, moet je oppassen dat men niet zegt: Daar komt hij weer aan met zijn provincie. Hoe mooi het is in Groningen, weten we nu wel.’
Komend voorjaar, is de bedoeling, komt er een boek over hem uit. Een koffietafelboek dat vermoedelijk Bloots gaat heten en gevuld is met foto’s en teksten van De Vries. Ook anderen komen over hem aan het woord in het boek dat de zanger zelf samenstelt, met hulp van journalist Louis van Kelckhoven.
Recent bracht De Vries ook een T-shirt op de markt met de tekst ‘Blief mit dien pootn van poedies’. Het shirt volgde op een protestmars in Groningen tegen geweld tegen vrouwen. Een van de deelneemsters, een trouwe fan van De Vries, had een bord bij zich met deze regel die ontleend is aan De Vries’ hit ‘Maffiosa’, over een knokpartij om een meisje.
Hij zegt: ‘Ik merk steeds meer, en dat klinkt misschien een beetje eelsk [overdreven – red.], dat ik mensen iets mee wil geven, juist omdat ik op een podium sta. Als createur heb je die macht, tenminste als je volgelingen hebt. Nu ik ouder word en in een wereld leef waarin mensen steeds meer tegenover elkaar komen te staan, begin ik deze verantwoordelijkheid te voelen.’
Erwin de Vries
Geboren 15 april 1971 in Sappemeer. Ook gewoond in Zuidbroek, Midwolda en Meeden
Woont in Wildervank
Is zanger/muzikant, ‘createur’, liedjesschrijver en psychosociaal ondersteuner aardbevingsproblematiek en gaswinning
Opleiding psychiatrische verpleegkunde
Gezin getrouwd met Maaike (43); dochter Isis (15), zoon Joris (13); zoon Olivier (26) uit een eerdere relatie
Waargebeurdeverhalenschrijver Ellis Ellenbroek ontmoet in deze serie kunstenaars, muzikanten en andere creatievelingen met een grote liefde voor het Noorden.
