Hetzelfde rondje

Mijn wijk is een zee van rijtjeshuizen en bestrating, met één verborgen strookje groen. Een parkje waar je in vijf minuten doorheen gelopen bent en waar je vanaf elke plek de huizen aan de overkant kan zien. Het bestaat uit een vijver met een groepje eenden en een Monet-achtig bruggetje, omgeven door wat bomen, en is de plaats van bestemming voor bijna al mijn ommetjes. Om wakker te worden, om de rug te strekken, of om de dag af te laten koelen. Alleen is het park na die vele bezoeken niet zo spannend meer. De eenden, het bruggetje, en de treurwilg die met zijn takken het wateroppervlak streelt terwijl hij wuift in de wind: ik ken het allemaal uit mijn hoofd. In de hoop iets nieuws, iets fascinerends te vinden, speur ik het gras en de bomen af naar exotische orchideeën of tropische vog…

Mijn wijk is een zee van rijtjeshuizen en bestrating, met één verborgen strookje groen. Een parkje waar je in vijf minuten doorheen gelopen bent en waar je vanaf elke plek de huizen aan de overkant kan zien. Het bestaat uit een vijver met een groepje eenden en een Monet-achtig bruggetje, omgeven door wat bomen, en is de plaats van bestemming voor bijna al mijn ommetjes. Om wakker te worden, om de rug te strekken, of om de dag af te laten koelen. Alleen is het park na die vele bezoeken niet zo spannend meer. De eenden, het bruggetje, en de treurwilg die met zijn takken het wateroppervlak streelt terwijl hij wuift in de wind: ik ken het allemaal uit mijn hoofd. In de hoop iets nieuws, iets fascinerends te vinden, speur ik het gras en de bomen af naar exotische orchideeën of tropische vogels, maar tevergeefs. Steeds is het rondje weer hetzelfde.

Tot vandaag. De gemeente is bezig mijn bakstenen buurt op te leuken, de natuur dichter naar de mens te brengen, en dus zijn de bomen in het park voorzien van naamplaatjes. Erop staan de soortnamen, zoals de bastaardels, de Kaukasische vleugelnoot, de zomereik en de haagbeuk. Ik realiseer me dat ondanks mijn studie biologie, ik maar weinig weet over verschillende boomsoorten en dat vroeger, toen mensen afhankelijker waren van de natuur, vast iedereen een els van een iep kon onderscheiden, zoals we dat nu met Toyota’s en Opels kunnen. Ik kijk op naar een imposante eik en probeer zijn eigenschappen te onthouden; de bladvorm, het takverloop en de rimpels in de bast. Wat eerst een stel bomen rond een vijver was, valt door de naambordjes uiteen in vele verschillende soorten, en ineens zijn er weer nieuwe dingen te ontdekken.

Het doet me denken aan toen ik naar een natuurwijnproeverij in Montpellier ging met een vriendin. Zij sommelier, ik leek. We liepen langs tientallen tafels waar wijnmakers hun wijnen in onze glazen schonken. We walsten het, staken onze neus erin, en dan sprak mijn vriendin over bloemen, brioche, witte peper of groene appel. Wanneer de tevreden wijnmaker zich dan tot mij richtte, liet ik de wijn, zoals afgekeken van de sommeliers, rondgaan in mijn mond, waarna ik het in de emmer spuugde en zei ‘oui… C’est bon.’ Veel beters kon ik niet bedenken; ik proefde wijn, rood of wit, lekker of ça va. In diezelfde wijn onderscheidde mijn vriendin vele smaken, die elke slok anders maakten dan de vorige.

Een sommelier proeft niet alleen meer smaken, ze vertaalt deze ook naar verhalen over de regio, het jaar en de hand van de wijnmaker. Ze proeft de hoogteligging van de wijngaard, de grondsoort, het aantal zonuren, en of de wijn in eikenhouten of stalen vaten gerijpt is. Mijn ervaring van het bodempje wijn houdt al snel op, terwijl zij het hele productieproces proeft.

Als in één wijnglas al die informatie verborgen zit, kan ik niet al uitgekeken zijn op dit park. Ik vraag me af wat ik niet weet over de els en de beuk. Waarom het eikenblad gelobd is en die van de vleugelnoot spits, waarom de wilg het water kietelt en welke vogel ik hoor roepen uit zijn kruin. Of het kuiken van de piepende merelouders al kan vliegen en naar wat de ekster op zoek is. Naar orchideeën of tropische vogels hoef ik de komende rondjes niet meer te speuren; er is genoeg om me te amuseren.

In deze wisselcolumn schrijven Nb-redactieleden ombeurten over wat hen bezighoudt in en om het Noorden.