Wolvega. Vroeger dacht ik aan spannende verhalen met wolven, die deze streek onveilig maakten. Niets van dat alles, want de plaats is waarschijnlijk vernoemd naar een persoon. Veertig minuten moet ik bij het station op de buurtbus wachten. Dan maar de omgeving een beetje verkennen. Voor het station staat als bezienswaardigheid een grote veldkei op een bakstenen sokkel. ‘Biotiet-Graniet’ en ‘MCMXXV’ lees ik op een begeleidend bronzen bordje. Langs de Spoorsingel zie ik een prachtig bloeiende hamamelis. De rijp valt alweer van de bloemblaadjes af. Ook van de boomtakken vallen constant druppels. Miljoenen druppelende neuzen. Geen mens te zien in de tuinen of achter de ramen van de huizen, gebouwd in leverkleurige baksteen. ‘En nooit, neen nooit gebeurt een mooie passiemoord’ is voor Wolveg…

Wij willen onze journalistiek zo open mogelijk houden omdat we onze liefde voor het Noorden graag met iedereen delen. Om deze onafhankelijke journalistiek mogelijk te maken, investeren wij veel tijd. Wij hebben lezers nodig om dit te kunnen blijven doen. Voor slechts 43,50 per jaar kun je ons steunen en krijg je vier keer per jaar ons tijdschrift opgestuurd.

Trefwoorden