Ruim honderd mensen meldden zich als vrijwilliger, vertelt projectleidster Josje Fens. Circa vijftien waren er nodig. De vrijwilligers, van studenten tot gepensioneerden, kwamen uit bijna het hele land.
Zeegras kwam tot de jaren dertig van de vorige eeuw veel voor in de Nederlandse Waddenzee. De plant werd onder meer gebruikt om wierdijken te bouwen. Op Wieringen is er nog een te zien. Zeegras legde echter het loodje door de aanleg van de Afsluitdijk, die voor andere getijstromingen zorgde, en door ziekte. Zeegrasvelden zijn belangrijk voor vissen, verduidelijkt Fens. Jonge vissen kunnen zich er goed ontwikkelen. De proefnemers willen verder nagaan of zeegras zand vasthoudt. Zandplaten groeien beter mee met de stijgende zeespiegel, is de gedachte. De zaai- en oogstmethode is afgekeken uit de Verenigde Staten. Daar zijn goede resultaten behaald met in de bodem verankerde, drijvende zakken met stengels vol zeegraszaad.
Volgend jaar wordt de operatie herhaald. Mogelijk met nieuwe vrijwilligers. Ruim de helft kwam dit jaar trouwens uit de drie noordelijke provincies. Zo hoort het. Het (Nederlandse) Waddenareaal mag (inter)nationaal van grote waarde zijn, de hoeders van het gebied zijn in de eerste plaats de noordelingen zelf. Maar bovenal, aldus Fens: ‘is het leuk te merken dat zo veel mensen écht de handen uit de mouwen willen steken voor de natuur.’

Trefwoorden