Door zijn kalmte voelen al mijn bewegingen ineens onhandig en onrustig, als Erik Roerdink me verwelkomt in het pand van de Zwarte Hond. Hij leidt me naar een hoge, lange tafel in het midden van het kantoor, waar hij tegenover me gaat zitten. Zijn grijze trui accentueert het grijs in zijn haar en geeft hem een gedistingeerde uitstraling. Op tafel ligt een stapeltje met afbeeldingen en hij heeft aantekeningen gemaakt op een blocnote. Het lijkt alsof hij weet wat hij wil vertellen, maar tegelijkertijd te bescheiden is om de eerste stap te nemen. ‘Hoe gaan we dit aanpakken?’ vraagt hij mij.

Soms twijfelt Roerdink weleens aan de betekenis van zijn werk. Vooral als zijn vrouw vertelt over haar werk bij sociale zaken. Maar dan herinnert hij zichzelf eraan dat hij op een ander niveau ook van b…

Wij willen onze journalistiek zo open mogelijk houden omdat we onze liefde voor het Noorden graag met iedereen delen. Maar om deze onafhankelijke journalistiek mogelijk te maken, investeren wij veel tijd en geld. Wij hebben onze lezers nodig om dit te kunnen blijven doen. Voor slechts 43,50 per jaar kun je ons steunen en krijg je 5 keer per jaar ons tijdschrift opgestuurd.