Het huis van Jaeike Stienstra in Midsland op Terschelling toont aan de buitenkant heel anders dan binnen. Het is een nieuwbouwhuis, maar het herbergt meubels met karakter. Kleurrijke kussens op de bank. Een grote boom in de hoek. ‘Ik had niet gedacht dat ik me zo goed zou voelen in een nieuwbouwhuis’, zegt ze. ‘Maar het is bijzonder comfortabel.’ Geen tocht. Warm. Alles voorhanden. En dicht bij haar paarden.

Jaeike kent een grote liefde voor natuur. Ze is het liefst buiten. In vrijheid. Bij de duinen, bij zee. Ze doet graag fysiek werk, schept in een handomdraai een stal uit. Ze heeft een vrolijke, warme uitstraling. Ze kijkt echt, met donkere ogen. Luistert, schat in, en zegt dan iets terug. Jaeike spreekt vanuit haar hart.

En ze leeft zoals ze spreekt. Als iets niet meer goed voelt, laat ze het achter zich. Zo werkte ze jarenlang als fysiotherapeut. Tot de driehoeksverhouding tussen de klant, haarzelf en de zorgverzekeraar haar te veel begon tegen te staan. ‘Het leven is geven en nemen’, zegt ze. ‘En dat werkt niet in een driehoeksverhouding.’ Daarnaast: ‘Fysiotherapie is maar een eenzijdige blik op de zaak, er speelt vaak nog zoveel meer. Een slecht huwelijk, een knellende hypotheek of baan die niet meer past.’

Ze liet die wereld achter zich en stapte in het onbekende.

Een paar maanden na haar ontslag, kwam ze bij een re-integratiebureau terecht, waar ze mensen hielp die langdurig waren uitgevallen, waarbij werken niet meer lukte. Toen het bedrijf werd overgenomen, stond Jaeike niet meer achter haar eigen werkzaamheden. Er zat nog maar een ding op: vertrekken.

Ze heeft een enorm vertrouwen. Ze durft grote stappen te nemen als de loop van het leven haar niet meer aanstaat. Ze werkte in Noorwegen en Essex als fysiotherapeut. Leerde Spaans. Liep alleen naar Santiago de Compostela. Zonder al te veel spaargeld, maar met veel vertrouwen. Ze zegt: ‘Als ik vol vertrouwen was, kreeg ik letterlijk van alles, zoals geld een slaapplaats of eten. En ik ontmoette inspirerende mensen.’

In totaal was ze zes maanden onderweg, waarvan ze zes weken niet liep. Ze deed het rustig aan en had onderweg geen enkele blaar of blessure. Jaeike luistert naar haar lichaam. Onderweg zag ze mensen die zich helemaal over de kop liepen. ‘Wat zegt dat over hoe je de rest van je leven inricht?’

Toen ze na een half jaar lopen Compostella bereikte, stuiterde ze alle kanten op. Wat nu? Deze loop was bedoeld om uit te vinden wat ze wilde gaan doen, maar ze had nog geen idee. Ze had een grote behoefte: de zee zien.

‘Ik vond van mezelf dat ik ook maar eens volwassen moest worden. Dat ik maar eens een baan moest nemen die ik langer zou behouden.’ Ze hoort het zichzelf denken en wuift het vervolgens weg. ‘Wat een onzin ook.’ Terschelling trok haar, maar stond haar ook tegen. Kon ze weer aarden op het eiland dat ze al zo lang geleden achter zich liet? ‘Er was maar een manier om erachter te komen. Erheen.’

Ze vertrouwt op toevalligheden. Ook op Terschelling werkte het. Neem Evert, het Friese paard van een boer uit de buurt. Hij vroeg haar of ze het dier wilde beleren. Evert was de eerste stap naar paardencoaching. En dat werk doet ze inmiddels alweer tien jaar.

Ze gebruikt haar kennis van het lichaam (fysiotherapie) en haar ervaring van het re-integratiebureau nog altijd in haar werk als paardencoach. Het is een vak dat op haar lijf is geschreven.

Paarden zijn nuchter, spiegelen de zaak precies zoals die is. Het zijn vluchtdieren en ze moeten op elkaar kunnen vertrouwen, en dus geven ze je terug wat je geeft, wat je uitstraalt. Ze werkt met mensen die vastlopen, die zich makkelijk wegcijferen of moeilijk grenzen stellen. Ze richt zich inmiddels steeds meer op leidinggevenden die tegen dingen aanlopen.

Jaeike blijft dromen, blijft ondernemen en op avontuur gaan. Het is haar droom om met haar partner en twee paarden een lange trektocht maken en onderweg paardencoaching te geven.

Jaeike heeft geen kinderen, maar koestert wel de wens om de wijsheden en levenslessen, die ze heeft opgedaan in haar bewogen, avontuurlijke leven, door te geven. In de vorm van een boek, waarin al haar lessen een plaatsje krijgen. Zodat zoveel mogelijk mensen daarvan kunnen leren. Doorgeven is belangrijk.

Er is dan misschien geen kind uit haar geboren, laat haar dit dan op de wereld zetten.

De Waddenzee verdrinkt. Hoe kijken kustbewoners naar de zee? Vrezen ze de stijging van de zeespiegel of laat die hen onberoerd? Carlien Bootsma liep in een aantal weken de Waddenzee rond en schrijft daar een serie verhalen over. De kustbewoners die haar pad kruisten, vertellen wekelijks hun verhaal op onze website.

Deze publicatie is tot stand gekomen met steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten (www.fondsbjp.nl).

In april blikt Carlien Bootsma terug op haar wandelingen langs het Wad in een essay in het tijdschrift Noorderbreedte.