Bij Henk Buitjes stroomt zout water door zijn aderen. Hij is de tiende generatie die vist, zoals er vele families in het gebied al generaties lang vissen. Buitjes weert zich dapper tegen bedreigingen: die meer van land komen dan van zee.

Ongeschoren. Vermoeid, maar met een krachtig blik. Henk Buitjes en zijn vrouw Foske wonen in Warffum, Noord-Groningen. Foske werkt als docent. Buitjes vist op garnalen met zijn kotter ZK37. Thuishaven: Lauwersoog. 

Ook als de zee kalm is, blijft het immer onstuimig. 

In de afgelopen jaren zag Buitjes zijn visgebied alsmaar afnemen: door de toenemende scheepvaart, door kabels, gaswinning, door het gelobby van ngo’s, door gebieden die worden gesloten, en vooral door windmolenparken. 

Of zoals Buitjes het brommend en in het Gronings zegt: ‘De industrialisatie van de zee’.

Er blijft steeds minder ruimte over voor de visserman. En dat strookt niet. Hij voelt zich verjaagd. Buitjes trekt een vergelijking met de Indianen en de Papoea’s. ‘Wijken voor de ‘vooruitgang’ en weggejaagd worden uit de traditionele leef- en woonomgeving. De visserlui zijn de oorspronkelijke en traditionele gebruikers van de Noord- en Waddenzee en ook zij moeten wijken voor de ‘vooruitgang’, wat dat dan ook wezen mag.’

En Buitjes is er niet het type naar om te gaan liggen en om te rollen. Hij trekt ten strijde. Om zijn recht te beschermen. Voorbeelden genoeg van afspraken die niet zijn nagekomen: als er compensatie voor gesloten visgronden wordt beloofd, maar die niet komt. Als hij ziet hoe alles kan en mag in het kader van verduurzaming. ‘Dan is er ineens geen sprake van verstoring van het ecosysteem of bodemberoering. Dat doen alleen de visserlui.’

Hij is een kleine kustvisser, voor wie de afgelopen jaren meer onzekerheid bracht dan garantie. Dat is deels de schoonheid van het vak: nooit weten wat je na een trek in je netten hebt, maar het is ook een bedreiging. Het is een gevaar om niet te weten wat de toekomst brengt. Over natuurlijke bedreigingen maakt hij zich allerminst druk. Hij kent de zee, hij kent haar kracht. Stormen drijven binnen, politiek besluipt je.  

De Waddenzee verdrinkt. Hoe kijken kustbewoners naar de zee? Vrezen ze de stijging van de zeespiegel of laat die hen onberoerd? Carlien Bootsma liep in een aantal weken de Waddenzee rond en schreef daar een serie verhalen over. De kustbewoners die haar pad kruisten, vertelden wekelijks hun verhaal op onze website. Deze maand blikt Carlien Bootsma terug op haar wandelingen langs het Wad in een essay in ons tijdschrift Noorderbreedte. Haar verhaal en meer inspirerende verhalen lezen? Neem een abonnement op Noorderbreedte!

Lees ook: Lonkend zeeleven, Een eenvoudige eilandschilder, Gedurfde stappen, Gedreven op goede geulen, Verstrijkende tijd, Uit liefde loslaten, De liefde van een verhalenjutter, Noorderleegse onverzettelijkheid en Zeewaardige eilanden.

Deze publicaties zijn tot stand gekomen met steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten (www.fondsbjp.nl).