Ik ben terug van vier maanden weg geweest. Één maand om mijn hoogzwangere dagen uit te zitten en drie maanden om te wennen aan het leven met een nieuw gezinslid. Dit is opzich al een soort lockdown situatie. Maar dit keer was het wel heel letterlijk. Geen kraamvisite alleen beide ouders waren nog net op tijd om pasgeboren Valentijn te zien. 

Best gek, maar tegelijk zijn de eerste drie maanden zo intens en allesomvattend dat ik ook vaak vergat in welke situatie we ons bevonden. Mijn aanpak was dan ook me vooral daarop te richten en al het nieuws zover het kon een beetje langs me heen te laten gaan. Mijn man speelde poortwachter en vertelde mij de belangrijkste updates. Het voelt dan ook alsof ik de wereld even uit ben gestapt en nu is het weer tijd de wereld in te stappen. 

Terwijl ik de deur naar de wereld voorzichtig op kiertje zet komt er een lawine binnen, er gelden nieuwe regels hier. Corona heeft ons laten zien dat het rad dat altijd door leek te draaien toch stil gezet kan worden, als we maar willen. Het duurde dan ook niet lang voordat agenda’s naar voren werden geschoven: klimaat, korte voedselketens, meer aandacht voor elkaar om er maar een paar te noemen. Het kan anders, en hoe rot de situatie ook is, dat geeft ook hoop. 

Patronen doorbreken

Toen kwam er de arrestatie van George Floyd die de Black Lives Matter Movement op de kaart zette en over de hele wereld, ondanks de pandemie, duizenden mensen op de been bracht. En ook al wordt er veel over geschreven, in een blog dat gaat over plek, identiteit en thuis is dat een onderwerp dat absoluut niet onbesproken kan blijven. Het feit dat er nu kinderen geboren worden in Nederland die alleen vanwege hun huidskleur een achterstand hebben is een onrecht waar we met z’n allen heel hard aan moeten werken om te doorbreken. 

Het is zo groot en tegelijk zo persoonlijk dat ik niet weet of mijn persoonlijke intro bij dit blog gepast is. En tegelijk denk ik dat het een onderwerp is dat juist ook via de persoonlijke weg veranderd kan worden. Ik las een quote (het was in het engels, ik heb hem vrij vertaald) ‘de enige manier waarop we racisme kunnen veranderen is als witte mensen het als hun probleem zien en niet als een probleem om empathie mee te hebben.’ De tijd om te zeggen dat je geen racist bent omdat je geen actieve racistische overtuigingen hebt, is voorbij. Iedereen moet actief naar zijn overtuigingen kijken om na te gaan hoe we het wereldbeeld met z’n alle in stand houden. 

Ook Noorderbreedte heeft hierin een rol te vervullen. In natuurbeheer, ruimtelijke ontwikkeling en duurzaamheidssector is er weinig diversiteit. En dat zijn wel de mensen die verantwoordelijk zijn voor hoe de publieke ruimte er uitziet. En daarmee mede bepalen of mensen zich ergens thuis kunnen voelen. Ook hier zit nog een grote blinde vlek. Hoe divers is de binnenstad bijvoorbeeld? Behalve internationale studenten zie je bijna alleen maar witte mensen. Terwijl er in Groningen genoeg mensen van kleur wonen. Waarom komen zij niet in de binnenstad?

In de spiegel kijken

Naast kritisch blijven naar beleid- en ruimtemakers moeten we bij Noorderbreedte ook kritisch naar onszelf kijken. Hoe inclusief is het Noorden waar wij over schrijven? Hoe divers is het scala aan mensen dat wij met ons tijdschrift een podium bieden. Dat kan en moet nog beter. 

Noorderbreedte zet zich in voor een duurzame wereld, die kan alleen duurzaam zijn als zij ook divers is en iedereen gelijke kansen biedt. Daarin hebben wij allemaal een rol te spelen. 

Antwoorden heb ik nog niet maar dit blog zal ik onder andere gebruiken om verslag te doen van deze zoektocht. 

Heb jij lees, luister of kijk tips die over het onderwerp diversiteit en natuurbeheer, landschap en ruimtelijke ordening gaan? Of heb je ideeën voor een meer divers Noorderbreedte. Dan hoor ik dat heel graag via merel@noorderbreedte.nl