Een erg interessante gedachte om land los te laten en daarmee meer met de getijden te gaan leven. In plaats van de bal onder water proberen te houden, de bal gewoon laten drijven. Die bal die komt een keer boven ploffen en dan waarschijnlijk zonder plan.

Ik moest ook denken aan de documentaire van David Attenborough, A Life On Our Planet. Hij pleit daarin voor het terugbrengen van de biodiversiteit door landbouwgrond grof te verminderen om deze weer tot wildernis te maken. In Nederland komt dat neer op de dijken doorprikken.

Om het water en daarmee de natuur zijn gang te laten gaan is heel spannend. Ik ben benieuwd hoe ons landschap er komt uit te zien als we de zee meer toelaten. Aan de andere kant voel ik direct onrust. Ik besef heel goed dat grote delen van Nederland onder de zeespiegel liggen. De vraag die bij mij opduikt: en hoe zit het met Sappemeer? Daar waar ik woon. We zijn net aan het verbouwen om hier nog jaren te kunnen blijven wonen. Dan is het heel lullig als je moet constateren dat je geen droge voeten houdt wanneer de dijken worden doorgeprikt.

Maar water de ruimte geven betekent enorme winst voor de biodiversiteit, tenminste… als we het dan voor elkaar krijgen de zee gewoon de zee te laten en er duurzaam uit te oogsten. Want als ik ergens mijn bedenkingen bij heb is of wij mensen in staat zijn de natuur te laten en ze niet meteen dood te exploiteren. Mangroves zijn vast heel mooi, maar niet als het nieuwe Giethoorn.

Moeten we de dijk doorprikken en daarmee land loslaten? Noorderbreedte vraagt reactie, aan de hand van twee stukken: Alles stroomt (weer) in het Reitdiep van Jesse Akkerman en Prik door die dijk! van Rob Roggema. Reageer door te mailen naar redactie@noorderbreedte.nl.