Paul van der Veur, gepensioneerd biologiedocent en gepassioneerd kunstenaar, heeft altijd een camera op zak. Voor de Drentse Scheurkalender fotografeerde hij het monument Gebroken cirkel.

Een serie stenen cirkelt inwaarts richting een beschilderde zwerfkei. De oranje lucht hangt over het groen Drentse landschap. Op de foto is het monument Gebroken Cirkel van kunstenaar Derk den Boer te zien. De cirkelformatie is een herinnering aan de vindplaats van het meisje van Yde nabij het Stijfveen.

Paul van der Veur (79) wandelt geregeld in de Hondstong, het natuurgebied ten zuiden van Groningen Airport Eelde dat in beheer is van stichting Het Drentse Landschap. ‘Ik raad iedereen aan om de paarse koppenroute in de Hondstong te lopen.’ De route gaat langs het herdenkingsmonument, via heidevelden, vennetjes en het beekdal de Runsloot.

Al sinds de jaren zeventig woont Paul in De Punt nabij Yde. Hij zag wat de ruilverkaveling deed met het landschap: ‘Boomwallen werden gekapt en de grond werd gelijkgemaakt met bulldozers en geschikt gemaakt voor intensieve landbouw.’ De dikke laag kunstmest zorgde ervoor dat er verder weinig groeide op de Hondstong. ‘Door de ruilverkaveling in de jaren zestig is het landschap erg veranderd. Een van de veranderingen was dat de Runsloot gedempt zou worden in het proces van de verkaveling. Er werd geprotesteerd om de Runsloot te behouden, gelukkig kreeg het protest gehoor en is de Runsloot bewaard gebleven.’ Wel verdween een groot gedeelte van het heidegebied om plaats te maken voor de landbouw.

Als frequent bezoeker ziet Paul het gebied langzaamaan weer veranderen. ‘Het is een typisch Drents landschap. Althans, het is het weer aan het worden! De bemeste stikstofrijke bodemlaag is afgeschraapt en verwijderd en daardoor verschraald. Verder is er reliëf aangebracht waardoor vernatting ontstond. De Schotse hooglanders die er nu grazen voorkomen dat het gebied verbost. Inmiddels is er ook weer heide te zien, ontstaan uit de zaadjes die vele jaren in de bodem lagen.’  

Vroeger was Paul biologiedocent, maar inmiddels is hij gepensioneerd en gepassioneerd kunstenaar. Een camera heeft hij altijd op zak. ‘In mijn jeugd spaarde ik van mijn kwartje zakgeld per week voor een “boxje” waarmee ik zwart-witfoto’s maakte. Daar zaten dan twaalf foto’s op en dan moest je goed nadenken of de situatie een foto waard was.’ Inmiddels heeft Paul een digitale camera en combineert hij het fotograferen met zijn werk als kunstenaar. Hij schildert vaak zijn foto’s van het Drentse landschap na. Verder is hij lid van de kunstenaarsvereniging in Tynaarlo en geeft hij workshops voor schoolkinderen en volwassenen. In die lessen laat hij kinderen bijvoorbeeld naar bladeren zoeken, om die na te schilderen. Zo geeft hij de kunst van het kijken door.

Want dat doet hij graag, met zijn kunstenaarsoog kijken naar het typisch Drentse landschap. Een landschap dat er altijd al was, helaas lange tijd bedolven onder een laag mest. Maar gelukkig steeds minder: ‘Langzamerhand worden de acties van de ruilverkaveling rechtgetrokken. Het is hoopgevend om te zien dat een vernietigd gebied zich weer kan herstellen.’

Wat beweegt jou? Op die vraag geeft de Scheurkalender al jarenlang antwoord, daar laten mensen met foto’s zien wat hen beweegt. Noorderlicht geeft twaalf foto’s per kalender een predicaat. Noorderbreedte gaat in deze rubriek op zoek naar het verhaal achter de bekroonde inzendingen.