Het Stormbos bij Exloo in Drenthe is een van de vroegste Nederlandse voorbeelden van een bos dat bewust ongerept gelaten wordt. Al meer dan vijftig jaar grijpt geen mens er in. Bert Nijmeijer onderzoekt hoe dit ecologische experiment uitpakt.

Op 13 november 1972 trok een historische, destijds nog naamloze storm over Noordwest-Europa. Aan de Nederlandse kust werd het net geen windkracht 12. In de havens was het een ravage van omgewaaide kranen en losgeslagen schepen, de kerktorens van Sappemeer en Oldenburg stortten in en er waaiden miljoenen bomen om. De storm eiste 54 tot (volgens sommige bronnen) 73 dodelijke slachtoffers, van wie negen in Nederland, meldt Wikipedia. Een verwoestende storm, kortom, maar wat de natuur aangaat is ‘verwoestend’ eigenlijk geen adequate term. De bijna-orkaan van toen heeft bos en hei niet verwoest maar alleen veranderd, kun je zeggen. Het zogenoemde Stormbos bij Exloo bijvoorbeeld is springlevend. In vak 165 van een productiebos met spar en eik is de ravage van destijds na een lumineus idee va…