Verwikkeld in Raiders en Twixen

Zoals wel meer mensen, loop ik zo nu en dan een rondje. Geen serieuze wandelingen, maar een simpel blokje om. We hebben rond ons kleine dorp al best wat variatiemogelijkheden. Soms over het aangelegde dorpsommetje, een fenomeen waar Mark eerder over schreef, maar ook de sinds enkele jaren beschikbare fietssnelweg leent zich er prima voor. Waar wij wonen zijn het geen eindeloze vergezichten, maar je ‘haalt wel even een frisse neus’, ‘waait lekker uit’, ‘maakt even de kop leeg’ of vindt een ander cliché om je gewandel te legitimeren.

Nu ben ik geen bijzonder opgeruimd type, maar ik erger me wel enorm aan afval in bermen en sloten. Een overbekende ergernis, die aanleiding is geweest voor allerlei burgeropvoedende teksten. Dat is dan wel weer leuk. De ANWB maande ons in 1928 al: ‘Laat n…

Zoals wel meer mensen, loop ik zo nu en dan een rondje. Geen serieuze wandelingen, maar een simpel blokje om. We hebben rond ons kleine dorp al best wat variatiemogelijkheden. Soms over het aangelegde dorpsommetje, een fenomeen waar Mark eerder over schreef, maar ook de sinds enkele jaren beschikbare fietssnelweg leent zich er prima voor. Waar wij wonen zijn het geen eindeloze vergezichten, maar je ‘haalt wel even een frisse neus’, ‘waait lekker uit’, ‘maakt even de kop leeg’ of vindt een ander cliché om je gewandel te legitimeren.

Nu ben ik geen bijzonder opgeruimd type, maar ik erger me wel enorm aan afval in bermen en sloten. Een overbekende ergernis, die aanleiding is geweest voor allerlei burgeropvoedende teksten. Dat is dan wel weer leuk. De ANWB maande ons in 1928 al: ‘Laat niet als dank, voor ‘t aangenaam verpoozen. Den eigenaar van ’t bosch. De schillen en de doozen!’ Een vroeg eenentwintigste-eeuwse versie was ‘Met hetzelfde gemak, gooi je ’t in de afvalbak’ (Stichting Nederland Schoon, gefileerd door Theo Maassen), en inmiddels zijn we bij ‘Je plek schoon achterlaten. Zo gefikst!’, met dank aan Rijkswaterstaat.

Ik moet zelf ook vooral denken aan het Sesamstraatlied ‘de vieste stad van het land’. Een werkelijk monumentale countryklassieker met een ijzersterke tekst: ‘Iedereen die kauwgom at of snoep of chocola, die wierp papiertjes op de grond, en dacht daar niet bij na.’ Fijn dat ik dit platform kan gebruiken om dit nummer kortstondig uit de relatieve vergetelheid te trekken.

Maar goed, omdat een beter milieu nu eenmaal bij jezelf begint (Rijksoverheid), draag ik zelf op twee manieren bij aan het bestrijden van deze ergernis. Allereerst gooi ik dus niets op straat. Niet meer tenminste. Het schijnt vooral iets te zijn dat jongeren doen. Het enige dat ik me actief herinner van dit type gedrag, is dat ik ooit een colablikje in elkaar gedrukt tussen een verkeersbord en de verkeersbordpaal had geklemd. Langs de fietsroute tussen mijn middelbare school en huis. Ook om te observeren hoe het verweringsproces zou verlopen. Een ontzettend goed plan dus, maar een andere levensfase.

Nu ben ik zelfs zover dat ik af en toe met een afvalgrijper langs wegen en paden ga, soms zelfs met een sprongetje over de sloot om plastic uit weilanden te plukken. Langs mijn vaste routes leverde dat in het begin echt volle zakken op, vooral door de ophoping van zooi op de kopse einden van sloten. Op basis van zowel de fysieke staat van dit materiaal als het gegeven dat ik zaken weggrijp die allang niet meer in de handel zijn – enige weemoed overviel me bij een Raider-wikkel – trok ik de conclusie dat veel van deze zooi er al een behoorlijke tijd lag.

En, ironisch genoeg, is dat volgens mij eigenlijk goed nieuws. Want, zoveel ligt er op de meeste plekken eigenlijk helemaal niet. Als ik nu rondloop met de grijper, is de vuilniszak lang niet vol meer. Met andere woorden: het is allemaal goed bij te houden. En ik heb de illusie dat mensen, en daar schaar ik jongeren voor het gemak ook maar even onder, in een landschap zonder Raider-wikkels ook minder snel Twix-wikkels laten slingeren.

In deze wekelijkse wisselcolumn schrijven Nb-redactieleden ombeurten over wat hen bezighoudt in en om het Noorden.