Fotograaf Nienke Maat ging in
de noordelijke provincies op zoek
naar openbare plekken die een
gevoel van onveiligheid oproepen.
Helaas zijn die plekken er in overvloed en helaas zijn ze voor de meeste mannen – en dat zijn de inrichters van de openbare ruimte vaak – onzichtbaar. Het zijn blinde vlekken in het mannelijk bewustzijn. Veel plekken waar mannen volledig aan voorbij gaan, of die slechts beoordeeld worden op hun functie, doen bij vrouwen – en andere groepen die reden hebben zich minder op hun gemak te voelen – de alarmbellen afgaan.
Kerkstraat, Drachten
Overcingellaan, Assen
Nanningaweg, Oosterwolde
Voor een mannelijke toeschouwer lijken de onderwerpen in deze fotoserie misschien ‘gewoon’ een trap, een bushalte of een benzinestation, maar voor Nienke is het evident dat die plekken onveilig voelen. ‘Vrouwen zien meteen waar de onveiligheid zit. Ik kan me voorstellen dat een man die dreiging…
Fotograaf Nienke Maat ging in
de noordelijke provincies op zoek
naar openbare plekken die een
gevoel van onveiligheid oproepen.
Helaas zijn die plekken er in overvloed en helaas zijn ze voor de meeste mannen – en dat zijn de inrichters van de openbare ruimte vaak – onzichtbaar. Het zijn blinde vlekken in het mannelijk bewustzijn. Veel plekken waar mannen volledig aan voorbij gaan, of die slechts beoordeeld worden op hun functie, doen bij vrouwen – en andere groepen die reden hebben zich minder op hun gemak te voelen – de alarmbellen afgaan.
Voor een mannelijke toeschouwer lijken de onderwerpen in deze fotoserie misschien ‘gewoon’ een trap, een bushalte of een benzinestation, maar voor Nienke is het evident dat die plekken onveilig voelen. ‘Vrouwen zien meteen waar de onveiligheid zit. Ik kan me voorstellen dat een man die dreiging niet meteen ziet. Ik had ook een foto gemaakt met een silhouet van een man in een steeg waarop de dreiging heel direct aanwezig is, maar ik vond het interessanter foto’s te selecteren die minder expliciet zijn. Meestal is de dreiging namelijk impliciet. Een plek is van zichzelf niet onveilig, maar door de bagage die je als vrouw meeneemt, ervaar je de plek wel als zodanig. Er hoeven dus ook geen mensen te zijn om ergens het gevoel te krijgen dat je je schrap moet zetten. Vanuit die gedachte ben ik te werk gegaan. Ik heb goed opgelet wanneer bij mij het gevoel van “schrap zetten” aan gaat en op die momenten heb ik de foto’s gemaakt.’
