Nog voor de vraag gesteld is, geeft Okki Poortvliet (26) al antwoord. Jazeker, ze is ergens familie van Rien Poortvliet. Haar vader zocht uit dat de band met de vermaarde natuur- en dierentekenaar veertien generaties teruggaat. Ze hadden al zijn boeken thuis. Dat was beslist bepalend voor Okki’s koers. Ze tekende de illustraties van Rien graag na. In het notitieboek dat ze tegenwoordig overal mee naartoe neemt en volkrabbelt met invallen, staan nog tekeningen in de stijl van Rien.
We treffen elkaar in het grand café van het Drents Museum in Assen. Poortvliet heeft in de Drentse hoofdstad werk opgehaald van een groepstentoonstelling in galerie Campis, die net is afgelopen. Van haar waren er drukwerk, tekeningen met kroontjespen en een video-experiment te zien. Poortvliet verkent als kunstenaar allerlei disciplines. Maar vooral met haar films trekt ze de aandacht. Ze leverde er al zeven af. Op haar website omschrijft ze haar filmstijl als eigenzinnig en antropologisch, met grote interesse voor mensen, hun omgeving en hun wereldbeeld.
Vijf jaar geleden stond Poortvliet ook met een interview in Noorderbreedte. De aanleiding destijds was haar afstuderen aan kunstacademie Minerva met de film IJswee. Haar eindexamenproductie was een portret van de ijsvereniging van Odoorn, het dorp waar ze vandaan komt. Poortvliet klopte er aan met de vraag hoe de vereniging zich handhaaft, nu er in ons land niet veel meer te schaatsen valt op natuurijs. De film leverde haar de Drentse Talentprijs Cultuur 2022 op. En zo ging het rollen, van prijzen en subsidies, naar opdrachten en uitnodigingen.
Nu al kan ze tot haar vreugde leven van de kunst, zonder bijbaantjes. Met dank aan haar moeder, voormalig zelfstandig ondernemer, die haar de nodige zakelijkheid heeft bijgebracht. Talent en inspiratie alleen zijn niet genoeg om het te redden als kunstenaar. ‘Als je alleen werk maakt, maar niet zorgt dat het ook ergens terechtkomt, kun je wel inpakken.’ Haar aanpak? ‘Jezelf laten zien, de wereld laten weten dat je bestaat als kunstenaar. En niet bang zijn om afgewezen te worden, of dat iemand anders al gedaan heeft wat jij hebt bedacht.’ Ze vertelt hoe ze haar werk inzendt voor filmfestivals over de hele wereld. ‘IJswee heeft ook in Kameroen gedraaid, en volgens mij ook ergens in Zuid-Amerika en in Bangladesh.’
Poortvliet vond tot nog toe haar inspiratie dicht bij huis. Neem De Vlaggenhijsers (2023) over Drenten die de lokale vlag met graagte en overtuiging uitsteken. Of Over het Wildrooster (2023), een intieme documentaire over drie willekeurige mensen die iedere dag te vinden zijn in het bos tussen Exloo en Odoorn. Of de recente korte reportage over wildjagers uit Westdorp en Ellertshaar. ‘Omdat ik hier vandaan kom, kom ik hier overal relatief makkelijk binnen. Ik weet ook welke verhalen hier spelen.’ Hoewel ze in Groningen woonde tijdens het maken van De Vlaggenhijsers, stelde ze zich voor als ‘Okki uit Odoorn’ en schakelde ze over op een Drentse tongval. ‘Dan denken mensen: dat is er een van ons. En zo voel ik me ook wel.’
Het Drentse landschap is prachtig om te filmen. Maar ze kijkt wel verder dan Drenthe. Zeker nu ze in een nieuw thema is gedoken: het doden van dieren. Het onderwerp greep haar toen ze vernam dat er iedere dag anderhalf miljoen dieren worden geslacht in Nederland. ‘Ik dacht: wow, dát is nog eens een getal. En ik zie daar helemaal niks van. Ik heb nog nooit gezien dat een dier werd doodgemaakt. Vroeger was dat veel meer onderdeel van de maatschappij.’
Als ‘artist in residence’ in het Groningse Bierum maakte ze vorig jaar de tentoonstelling Dierendoders, verhalen van vliegenmeppers en ganzenschieters. De expositie toerde rond en was eind maart 2026 ook op de kunstbeurs Art Rotterdam te zien dankzij een subsidie van het Mondriaan Fonds.
Poortvliet volgt sinds dit studiejaar een master op de Filmacademie in Amsterdam. Daarvoor worden slechts tien studenten per jaar aangenomen, allen met al een flinke dosis werkervaring. Hoewel haar onderwerp nog niet vastomlijnd is, weet Poortvliet wel dat ze ook aan de Filmacademie het slachten en doden van beesten onder de loep wil nemen. Razend benieuwd is ze hoe het is voor mensen om dieren te doden. Of het nu een muis is of een koe. ‘Waar ligt hun grens? Hoe verantwoorden ze het voor zichzelf?’ Zelf berooft ze hooguit muggen van het leven. Ze had al een ingang om in een slachthuis te mogen filmen. Maar dat is tot nu toe niets geworden. ‘Ik zou heel graag willen filmen hoe iemand een kippenhoofd eraf hakt. Wat gebeurt er dan in iemands gezicht? Ik vind het dapper dat mensen zoiets aan durven te gaan.’
OKKI POORTVLIET
Geboren: 2 april 1999 in Emmen, opgegroeid in Odoorn
Isfilmmaker en kunstenaar
Woont in: Amsterdam, samen met vriend Yke (28), data-engineer bij de ANWB
Opleiding: design (Academie Minerva, 2021), bachelor filosofie (RUG, 2025), nu bezig met een master aan de Filmacademie Amsterdam
