Hoe harder mensen tegenover elkaar komen te staan, hoe moeilijker het wordt om nog nieuwsgierig te blijven naar de ander. Mans Schepers vraagt zich af wat er verloren gaat wanneer nuance plaatsmaakt voor kampdenken.
Nuance is geen usance in hedendaags Nederland. Het blijkt makkelijker een wat bruusk standpunt in te nemen en daar dan pal voor te gaan staan. Daartoe verdelen we de maatschappij veelal in groepen. Vaak zijn dat er maar twee en dat noemen we polarisatie. De gevormde polen bestaan bij de gratie van elkaar en worden dus ten opzichte van elkaar gedefinieerd: tegenpolen. Ik zou zelf liever voorpool dan tegenpool zijn, maar dat is dan weer niets.
Er is een SIRE-campagne over polarisatie: verlies elkaar niet als polarisatie dichtbij komt. Ik hoorde dat er best wat stevige kritiek was op deze campagne. Ik heb daarom maar besloten groot fan te zijn, puur omdat ik dan genoegzaam kan gniffelen bij de gedachte dat dat polarisatie oplevert met betrekking tot een anti-polarisatiecampagne. Dat ku…
Hoe harder mensen tegenover elkaar komen te staan, hoe moeilijker het wordt om nog nieuwsgierig te blijven naar de ander. Mans Schepers vraagt zich af wat er verloren gaat wanneer nuance plaatsmaakt voor kampdenken.
Nuance is geen usance in hedendaags Nederland. Het blijkt makkelijker een wat bruusk standpunt in te nemen en daar dan pal voor te gaan staan. Daartoe verdelen we de maatschappij veelal in groepen. Vaak zijn dat er maar twee en dat noemen we polarisatie. De gevormde polen bestaan bij de gratie van elkaar en worden dus ten opzichte van elkaar gedefinieerd: tegenpolen. Ik zou zelf liever voorpool dan tegenpool zijn, maar dat is dan weer niets.
Er is een SIRE-campagne over polarisatie: verlies elkaar niet als polarisatie dichtbij komt. Ik hoorde dat er best wat stevige kritiek was op deze campagne. Ik heb daarom maar besloten groot fan te zijn, puur omdat ik dan genoegzaam kan gniffelen bij de gedachte dat dat polarisatie oplevert met betrekking tot een anti-polarisatiecampagne. Dat kun je natuurlijk een beetje kinderachtig vinden, en als ik dat dan weer niet vind, is dat ook weer een beetje polarisatie.
Op de Grote Markt in Groningen was laatst een bijeenkomst van de zogenaamde Frontrunners, een groep straatevangelisten waarvan prominente leden uitspraken hebben gedaan over homo-genezing. Wat mij betreft volstrekt abjecte en denigrerende flauwekul. Er werd terecht een tegendemonstratie georganiseerd, maar iets daaraan was wat ongemakkelijk. Team regenboogvlag, met wie ik instinctief meer sympathiseer en wiens bijeenkomst veel gezelliger was, stelde zich overwegend vrij simplistisch en veroordelend op richting de andere kant van het plein. Geschreeuw en getoeter als middel en doel. Niemand wilde echt met iemand in gesprek. En toen ging iedereen weer bier drinken en brood breken.
Begrijp me niet verkeerd: ik sta totaal achter het tegengeluid, maar niet achter de suggestie dat daar op de markt een heldere verdeling in stomme en leuke mensen was gemaakt. Ik zou me nooit willen (laten) associëren met een groepering waar ook maar het kleinste luchtje van homo-genezingsonzin aan kleefde. Maar stond dat thema voor al die mensen die daar het woord van god stonden te prediken echt zo centraal? En hoe waren deze lui terechtgekomen bij deze extreme vorm van geloofsbelijdenis?
Ik kan eindeloos worstelen met dit soort thema’s. Ik snap heel goed dat de positie van queer-mensen er bepaald niet beter op wordt. En ja, het is makkelijk praten als weet-ik-veel-hoeveel-vinker. Misschien wil ik wel een beetje te graag geloven en benadrukken dat in alle groepen ook gewoon leuke mensen zitten. Ik weet in ieder geval wel zeker dat een verwerpelijke groep geen homogene groep verwerpelijke types is.
In deze wisselcolumn schrijven Nb-redactieleden ombeurten over wat hen bezighoudt in en om het Noorden.
